จิไรยะพ่ายแพ้จากการต่อสู้กับเพน เขาได้ทิ้งข้อความไว้ก่อนที่จะตาย
นี่คือข้อความนั้น
9,31,8
106,7
207,15
รหัสอะไรเนี่ย


นี่คือข้อความที่เขาทิ้งไว้ ซึ่งเพนก็ไม่รู้เรื่องนี้

นารุโตะ : ป้าส่งเขาไปงั้นรึ
ซึนาเดะ : ใช่
นารุโตะ : ทำไมป้าจึงปล่อยเขาไป ในที่ที่อันตรายเพียงลำพัง
คาคาชิ : หยุดนะ นารุโตะ


คาคาชิ : เธอก็รู้นิว่า ท่านซึนาเดะก็รู้สึก
แบบเดียวกับเธอ ณ ตอนนี้
ซึนาเดะ : (นึกถึงคำพูด จิไรยะ)
จิไรยะ : ฉันน่ะ 1 ใน 3 นินจาในตำนานเลยน่ะ เธอเองก็รู้ความหมายของมันไม่ใช่หร่อ
จิไรยะ :  คนเคยสวยอย่างเธอก็กลายเป็นป้าแก่อายุห้าสิบเข้าไปแล้ว
ความในใจถึงคนที่ตายจากไปก็คงสะสมอยู่ในอกนั้น มันถึงได้ตู้มเอาตู้มเอา
แต่ต่อนี้ไปคงยิ่งสะสมขึ้นไปอีก
จิไรยะ :  ฉันน่ะไม่ได้จ๋อย อะไรหรอก หน้าที่ของพวกเราคือเป็นตัวอย่าง
และเป็นผู้ช่วยเหลือให้กับรุ่นต่อไป


นารุโตะ : บ้าจริง
ซากุระ : นารุโตะนั่นเธอจะไปไหน

นารุโตะ : ชั้นรู้ดี ว่าคงไม่มีใครบังคับให้จิไรยะไปเองได้หรอก

ซึนาเดะ : ปล่อยให้เขาอยู่ลำพังสักระยะ


ซากุระ : แต่
คาคาชิ : ผมขอโทษครับท่านกบ ๆ
ปู่กบ : ไม่เป็นไร สำหรับเด็กในคำทำนายพูดไว้
ฉันอยากให้เด็กในคำทำนายนั้นเป็นเหมือนจิไรยะ
นั่นคือสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้


นารุโตะคิดถึงอดีต ต่าง ๆ(ที่ประทับที่สุดคือไอติมจากจิไรยะที่ซื้อให้กินเพราะตอนนั้นตนเองเดินไปซื้อของที่ตลาด
แล้วเห็นพ่อลูกคู่หนึ่งซื้อไอติมให้กันกินอยู่จึงนึกว่าหากตนยังมีพ่ออยู่คงจะได้กินแบบนี้บ้าง แต่จิไรยะนั้นซื้อให้กิน)


อิรุกะ : อ้าว นารุโตะ รู้สึกเหมือนช่วงนี้มีภารกิจมากมายเลยนะ


อิรุกะ : ไปกินราเม็งกันไหม
นารุโตะ : ไม่เป็นไร


ร้านเปิด 24 ชั่วโมง

นารุโตะ ซื้อไอติมมา


11 ไอติมละลาย ดั่งสายน้ำตาไหล


อิรุกะ :นารุโตะ
ฉันรู้เรื่องจิไรยะแล้ว

นารุโตะ : .............ผมอยากให้เขาเฝ้ามองผม ผมอยากให้เขาได้เห็นว่าผมได้เป็นโฮคาเงะ
ผมอยากให้เขาได้เห็นว่าผมก้าวหน้าแค่ไหน
และผมอยาก.................


อิรุกะ : จิไรยะภูมิใจในตัวนายมาก เขาพูดถึงนายบ่อย ๆ

เขาเชื่อว่านายจะสามารถเป็นโฮคาเงะที่ยิ่งใหญ่ได้

เขามองนายอยู่ตลอดเวลา
นารุโตะ : .................


อิรุกะ : เธอเป็นนินจาที่พิเศษที่สุด
นารุโตะ : ..............(มองเห็นอะไรผ่านเข้าไปข้างในบางอย่างความรู้สึกเหมือนจิไรยะตอนซื้อไอติมให้)
นารุโตะ : ขอบคุณมากครับ อ.อิรุกะ



9,31,8
106,7
207,15

ชิกามารุ :
โค้ดนี่มันอะไรกันเนี่ย
ซึนาเดะ : ฉันต้องการความหมายของโค๊ดนี้
ชิกามารุ : แล้วโค๊ดนี้มีความสำคัญยังไง
ซึนาเดะ : เขาเป็นคนให้มามันขึ้นอยู่กับเธอแล้ว นี่คือคำสั่ง
ชิกามารุ : แล้วท่านรุ่น 5 จะไปไหน ฉันมาที่นี่เพื่ออะไรกัน แล้วมาที่นี่เพื่ออะไรกัน
ชิกามารุ : แต่
ซากุระ : ปล่อยให้ท่านได้อยู่เงียบ...ตามลำพังเถอะ
ชิกามารุ : ?
ซากุระ : ฝากด้วยนะชิกะมารุ
ชิกามารุ : ฉันจะลองดู...
 



ซึนาเดะ นึกถึงตอนเจอจิไรยะใหม่ ๆ  แล้วก็เราทั้งหมด ที่ถูกเรียกว่า 3 นินจาในตำนาน (แล้วก็ร้องไห้ออกมา) มันช่างทุเรศ 

Naruto ตอนที่ 401 “ภาพลวงตา”

มาดาระ: ….
ซาสึเกะ: งี่เง่า
ซาสึเกะ: ชั้นเองเกือบจะถูกฆ่ามา…ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนะ
มาดาระ: ถ้าหมอนั่นคิดจะฆ่านายจริงๆป่านนี้นายก็คงตายไปแล้วหละ
ซาสึเกะตกอยู่ในความสับสน
ซาสึเกะ: หมอนั่นคิดจะฆ่าชั้นด้วยเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา แล้วจากนั้นก็..

มาดาระ: ทั้งหมดนั่นก็เป็นแผนของหมอนั่นหมดแหละ
มาดาระ: เค้าจงใจต้อนนายให้จนมุม
ซาสึเกะ: …!!
มาดาระ: นายเองก็น่าจะรู้เหตุผลดีอยู่แล้ว..ไม่ใช่รึไง?
…ดูซิคราวนี้อะไร…

มาดาระ: อิสระ..จากอักขระต้องสาป
มาดาระ: บวกกับความตายของคนที่ใกล้ชิดกับนาย…ศึกครั้งนี้จะช่วยเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาให้กับนายก็เท่านั้น
มาดาระ: อิทาจิหนะวางแผนเกี่ยวกับการต้อสู้นี้ไว้ทั้งหมดแล้วเพื่อนาย
มาดาระ: แล้วก็ยังอุตส่าห์จะเล่นบทที่พยามจะชิงดวงตาของนายได้จนเกือบวินาทีสุดท้าย
ซาสึเกะ: ….
มาดาระ: ดูเหมือนสุดท้ายนายเองก็จะยอมเข้าใจจนได้สินะ

ซาสึเกะ: แกโกหก!
มาดาระ: ….(เวนกำ เล่ามาตั้งนานนะเนี่ยยยยยยยย)
ซาสึเกะ: แกหนะเป็นคนเชิญจิ้งจอกเก้าหางเข้ามาในหมู่บ้าน!
ซาสึเกะ: อิทาจิเป็นคนบอกเองว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของแก
ใช่แล้ว เมื่อ 16 ปีก่อน มาดาระนั่นเองที่เป็นคนเชิญจิ้งจอกเก้าหางเข้ามาที่โคโนฮะ
แต่แล้วรุ่นที่สี่ก็เข้ามาขวางเอาไว้ได้ หรือจะให้พูดง่ายๆ…
มาดาระเองก็ไม่มีอะไรเลยเขาก็เป็นแค่พวกขี้แพ้
เค้าไม่ใช่คนที่จะนำแสงสว่างมาสู่อุจิวะ
..ก้าวข้ามชายคนนั้นซะ ก้าวข้ามมาดาระ
นายเป็นคนเดียวที่จะก้าวไปถึงแสงสว่างที่แท้จริงได้

ซาสึเกะ: เพื่อจะใส่ร้ายอุจิวะ ทั้งหมดเป็นแผนของแก
มาดาระ: อิทาจิหนะหลอกนาย ชั้นบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
มาดาระ: หมอนั่น กลัวว่านายจะขุดคุ้ยหาความจริง
มาดาระ: และเพื่อให้มั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้น
มาดาระ: หมอนั่นหลอกนายไว้งี้ก็เพื่อให้นายไม่ไว้ใจชั้น แค่นั้นไม่พอเค้ายังฝังเทวีสุริยาไว้ในดวงตาของนาย
ซาสึเกะ: แกคิดจะให้ชั้นเชื่อแกรึไง?!
ซาสึเกะ: หมอนั่น..!! อิทาจิมันเป็นปีศาจ
ซาสึเกะ: มันเป็นแค่พวกคนชั่ว พวกอาชญากร เป็นพวกแสงอุษา

มาดาระ: หลังจากที่หมอนั่นจากหมู่บ้านไป พร้อมกับข้อหาอาชญากรที่ไม่มีใครให้อภัยได้
มาดาระ: หมอนั่นก็เข้ากลุ่มแสงอุษาเพื่อจะคอยจับตามองอันตรายครั้งนี้จากภายในนั่นเอง
ซาสึเกะ: ….!
มาดาระ: คิดถึงแต่เรื่องโคโนฮะ
มาดาระ: แล้วก็นาย
มาดาระ: โฮคาเงะรุ่นที่สามหนะสาบานว่าจะปกป้องนาย นั่นก็คือเหตุผลที่อิทาจิโผล่ไปที่โคโนฮะทันทีที่รุ่นสามตายไป

มาดาระ: ทั้งหมดก็เพื่อจะเตือนดันโซแล้วก็พวกผู้ใหญ่ว่า “ชั้นยังอยู่”
ซาสึเกะ: พอได้แล้ว
ซาสึเกะ: แค่นี้พอแล้ว
มาดาระ: เพราะนายเองก็ยังมีชีวิตอยู่

ทุกคนใช้ชีวิตและยึดติดอยู่กับกรอบความรู้ และความเข้าใจ ที่เรียกว่าความเป็นจริง
แต่ความรู้ และความเข้าใจมันเป็นสิ่งไม่ชัดเจน เรียกง่ายๆก็เหมือนภาพลวงตา
ผู้คนก็ใช้ชีวิตอยู่ไปตามความรู้ความเข้าใจของตัวเอง นายไม่คิดงั้นเรอะ
เนตรวงแหวนของนายมองเห็นได้แค่ไหนแล้ว
เนตรนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เนตรวงแหวนของชั้นมองผ่านภาพลวงตาได้แล้ว
หึ..ยังคุยโวเหมือเดิมเลยนะ
แล้วชั้นจะให้นายคืนคำนั้นให้ดูเอง

มาดาระ: นายยังมองอิทาจิไม่ทะลุปรุโปร่ง
มาดาระ: นายมองไม่ผ่านภาพลวงตาของเขาไม่ได้เหมือนกัน
มาดาระ: แต่ อิทาจิ…
มาดาระ: ได้ฆ่าเพื่อนรักของตัวเอง
มาดาระ: ฆ่าคนรักตัวเอง ฆ่าพ่อตัวเอง ฆ่าแม่ตัวเอง…
มาดาระ: คนเดียวที่เขาไม่ฆ่ามีเพียงน้องชายของเขา
มาดาระ: ชายที่ละทิ้งความรู้สึก ฆ่าได้แม้แต่พวกพ้อง เพื่อหมู่บ้าน

มาดาระ: กลับไม่ฆ่านาย
มาดาระ: คิดว่ามันเพราะอะไรหละ
มาดาระ: สำหรับหมอนั่นแล้ว ชีวิตของนาย

มาดาระ: มีฆ่ายิ่งกว่าหมู่บ้านอีก

มาดาระ: …
มาดาระ: จวบจนหมอนั่นสิ้นใจ
มาดาระ: ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่จะตายไปแล้วเค้าก็ยังคิดถึงแต่นาย
มาดาระ: เพื่อให้นายได้รับพลังใหม่
มาดาระ: ต้องให้นายเป็นคนโค่นเขาเอง
มาดาระ: เพื่อให้นายแก้แค้นให้กับอุจิวะ
มาดาระ: นายจะได้รับการสรรเสริญในฐานะ วีรบุรุษจากโคโนฮะ

มาดาระ: ทั้งโรคร้ายที่คอยเกาะกิน แล้วยังความตายที่ค่อยๆคืบหลานเข้ามาใกล้ทุกที
มาดาระ: หมอนั่นใช้ยาเพื่อยืดชีวิตตัวเองออกไป
มาดาระ: ทั้งหมดนี่ก็เพื่อน้องชายที่รักของเขา…

มาดาระ: เขาจำต้องสู้กับนาย
มาดาระ: และตายต่อหน้านาย

เพื่อความสงบสุชของโคโนฮะและเหนือสิ่งอื่นใดเพื่อนาย อุจิวะ ซาสึเกะ
เขาต้องการจะตายในฐานะ อาชญากรร้าย คนทรยศ
ยอมเสียเกียรติเพื่อได้มาซึ่งเกียรติ ยอมรับความเกลียดชังเพื่อได้มาซึ่งความรัก
ถึงอย่างนั้นอิทาจิก็ยังยิ้มได้แม้ยามสิ้นชีวิต

Side text ความรักที่ไม่มีสิ่งใดมาเปรียบ…
ทั้งที่ปิดบังความจริงมาตลอด
แต่กลับฝากความหวังพร้อมชื่อ อุจิวะ ไว้กับนาย
หลังจากรู้ความจริงทุกอย่างแล้วซาสึเกะจะเป็นเช่นไร ตอนต่อไป “คำสุดท้าย”

ปล เล่ากันจบซะทีนะ เห้ออออ (เล่าจบก็ปล่อยมาง่ายๆแถชุดให้ด้วยดีเนอะ)

ตอนที่ 400 ตกนรก... (น้องว่า ตายทั้งเป็น...จะเท่กว่านะเอาไงดีเอาตามคนแปลละกัน แจ่ม ๆ )
[text]ในวังวนแห่งความสิ้นหวัง ดวงตานั่น เป็นเพียงความหวังสุดท้าย...

[text] สงครามระหว่างหมู่บ้านกับตระกูล มีอิทาจิเป็นตัวกลาง...
ซาสึเกะ: อุจิวะ วางแผนที่จะยึดหมู่บ้าน? อิทาจิเป็นสปาย?
มาดาระ: นายซึ่งเป็นคนของอุจิวะ แต่ถูกปิดไม่ให้รู้ เพราะนายยังเด็กเกินไป
มาดาระ: แต่นี่ คือความจริง

มาดาระ: พ่อของนาย ฟุงาคุ เป็นหัวหน้าของแผนการนี้
มาดาระ: และที่อิทาจิเข้าหน่วยลับ เพราะคำสั่งของพ่อนาย
ฟุงาคุ: อิทาจิ เธอเป็นตัวกลางที่เชื่อมหมุ่บ้านกับตระกูล เข้าใจรึเปล่า
มาดาระ: แต่กลับกัน อิทาจิเป็นคนให้ข้อมูลของตระกูล กับหมู่บ้าน เขาจึงเป็นตัวกลางทั้งสองฝ่าย

มาดาระ: นายไม่สามารถคิดได้เลยว่า เขาแบกภาระหนักแค่ไหน
ซาสึเกะ: แล้วทำไม... ทำไมอิทาจิถึงทรยศตระกูล
มาดาระ: นายยังไม่เคยเห็นสงคราม นายถึงไม่เข้าใจ
ซาสึเกะ: ?
มาดาระ: ในสงครามนินจาครั้งที่3 อิทาจิได้เห็นผู้คนมากมายได้เสียชีวิตลง ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็ก4ขวบ
มาดาระ: เขายังเด็กเกินไป อ่อนต่อสงครามนัก สงครามคือนรก
มาดาระ: ความเจ็บปวดนั่น ทำให้เขาเป็นคนรักสันติสุข เกลียดการขัดแย้ง

มาดาระ: เขาจึงทำทุกอย่างเพื่อหมู่บ้านเพื่อที่จะทำให้เกิดสันติสุข ซึ่งเขาเป็นคนอย่างนั้น
มาดาระ: เขารักหมู่บ้าน และตระกูลไม่ต่างกัน
มาดาระ: พวกผู้อาวุโส จีงเล็งเห็นข้อดีนั่น
มาดาระ: เขาจึงได้ให้ภารกิจลับไป
มาดาระ: ซึ่งจะต้องเป็นคนที่มีเนตรวงแหวนเพื่อต่อกรกับตระกูลอุจิวะ....
มาดาระ: ใช่แล้ว...ภารกิจของเขาคือ..

มาดาระ: ทำลายล้างตระกูล
มาดาระ: ชั้นคิดไม่ออกเลยว่า ตอนนั้นเขาจะต้องแบกรับภาระอย่างไร
มาดาระ: เขาต้องเผชิญกับตัวเลือกที่โหดร้าย
มาดาระ: การทรยศตระกูล ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นเลย

มาดาระ: แต่ถ้าตระกูลอุจิวะ สร้างสงครามขึ้นมา
มาดาระ: มันจะทำให้ทั้งโคโนฮะ และฮิโนะคุนิสั่นคลอน
มาดาระ: และแน่นอน ประเทศอื่นจะมีโอกาสที่จะโจมตี ซึ่งนั่นทำให้เกิดสงครามนินจาครั้งที่4เลยทีเดียว
มาดาระ: ซึ่งจะทำให้คนตายมหาศาล และยังทำให้โลกของนินจาไม่มีอิสรภาพ
มาดาระ: ทั้งหมดนั่น เพื่ออนาคตของตระกูลอุจิวะ
มาดาระ: นายจะทำยังไง ถ้านายเป็นอิทาจิ

มาดาระ: อิทาจิจึงตัดสินใจ
มาดาระ: เค้าเลือกที่จะปิดหน้าของประวัติศาสตร์ของตระกูลลงด้วยมือของเขา
มาดาระ: เขาไม่ได้ทรยศตระกูลเพราะเกลียดชัง แต่เขาไม่มีตัวเลือก
มาดาระ: ความอคติของหมู่บ้าน และเมล็ดพันธุ์แห่งความปรปักษ์
มาดาระ: เขาแบกรับไว้ผู้เดียว ไม่มีใครว่าเขาได้สำหรับการเสียสละของเขา
มาดาระ: เวลานั้นเอง ชั้นซึ่งหาโอกาสจะก่อสงคราม
มาดาระ: แก้แค้นทั้งเซ็นจูและอุจิวะ
มาดาระ: แต่อิทาจิ...เค้าเป็นคนเดียวที่รู้ว่าชั้นยังมีชีวิตอยู่

มาดาระ: เขามาหาชั้น และยื่นข้อเสนอมา
มาดาระ: ในทางกลับกัน เขาติดตามชั้นที่จะแก้แค้นตระกูล
มาดาระ: เขาได้บอกชั้นไม่ให้ทำลายความสงบสุขของหมู่บ้าน
มาดาระ: และแน่นอน ชั้นช่วยเขาทำลายล้างตระกูล
มาดาระ: แต่อย่างไรก็ตาม โฮคาเงะรุ่นที่3 ได้มีแผนการอื่นไว้แล้ว
มาดาระ: เขาพยายามที่จะสงบศึกทั้งสองฝ่าย
มาดาระ: แต่ทว่า มันสายเกินไป....เขาพลาด

มาดาระ: ทั้งหมดนำไปสู่คืนนั้น...
มาดาระ: มันเป็นหน้าที่ของเขา

มาดาระ: ทำลายล้างตระกูล และออกจากหมู่บ้านด้วยความเสื่อมเสียชื่อเสียง
มาดาระ: ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ของเขา
มาดาระ: อิทาจิทำทุกอย่างสมบูรณ์ ยกเว้น...

มาดาระ: ฆ่าน้องชายของเขาด้วยมือเขาเอง

มาดาระ: และเขาได้ขอร้องให้โฮคาเงะรุ่นที่3 ปกป้องนายจากพวกดันโซและผู้อาวุโส
มาดาระ: เขาขู่ฮันโซว่า ถ้าแตะน้องชายเขา เขาจะแฉให้ประเทศอื่นๆรู้
มาดาระ: เขาเป็นห่วงนายมาก
มาดาระ: แต่เขาไม่ได้บอกความจริงให้นายรู้
มาดาระ: และนี่คือสิ่งที่เขาสามารถบอกให้นายรู้

ซาสึเกะ: ไม่มีทาง ไม่ใช่พี่แน่ๆ
อิทาจิ: ชั้นเล่นให้สมบทบาทของพี่ชายแสนดี เพื่อทดสอบคุณสมบัติของนาย
อิทาจิ: และตอนนี้ นายคือการทดสอบของชั้น นายซึ่งมีพลังแฝงอยู่
อิทาจิ: นายต้องเกลียดชั้น และเหนือกว่าชั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ชั้นปล่อยให้นายอยู่ เพื่อจุดจบของชั้น
อิทาจิ: เจ้าน้องชายหน้าโง่ ถ้าอยากฆ่าชั้นนักก็ เกลีดยชั้นสิ! แค้นชั้นสิ!
อิทาจิ: แล้วทรมานมีชีวิตต่อไป... หนีหัวซุกหัวซุนเข้า.... มีชีวิตไว้ให้ได้ก็พอ

อิทาจิ: แล้วซักวันหนึ่งเมื่อนายมี"เนตร"แบบเดียวกับชั้น แล้วค่อยมาหาชั้น
มาดาระ: เขาให้นายแค้นเขาเพื่อเป็นเป้าหมายของนาย
มาดาระ: เพื่อที่จะให้นายเก่งขึ้น
มาดาระ: เขาอยากให้นายเชื่อในอุจิวะ ซึ่งเป็นตระกูลในโคโนฮะที่น่าภูมิใจ
มาดาระ: เขาขอให้โฮคาเงะ ไม่บอกความจริงให้นายรู้

มาดาระ: ตั้งแต่ที่เค้าออกจากหมู่บ้านไป
มาดาระ: เขาวางแผนเพื่ที่จะได้ตายด้วยมือของนายเอง
มาดาระ: และให้นายได้รับพลังอันใหม่
มาดาระ: และนี่...คือความจริงของอิทาจิ
ซาสึเกะ: โก...หก...

ซาสึเกะ: นายต้องโกหกชั้นแน่ๆ

[text] จะเป็นอย่างไรต่อไปกับซาสึเกะ ที่ตะลึงกับความจริงของพี่ชาย ตอนต่อไป การต่อสู้ที่ถูกวางไว้!!

สุดยอดจิงๆอ่าคับ ที่แท้อิทาจิก้เปนพี่ชายที่แสนดี ซึ้งจิงๆ

อย่าลืมช่วยกันอุดหนุน NED ด้วยนะครับ + Boom Magazine ด้วยนะครับ

credit: KuRoRo_LuCiFeR (NCT - Thai Text Translation)
thanks: Primo (NCT - Spoiler Manga) + ~God~Sky~ + ทีมงานทุกท่าน (NCT)
thanks: BinkTopia (English Translation Manga)
thanks: ccpower (Thai Translation Manga)
credit: Dattebayo Fansubs (English Subtitle Anime)
NCT - http://www.naruto-ct.com/
SFX และข้อความภาษาอังกฤษ = เสียงประกอบ เช่น ฟับ,ควับ,อ๊าก ฯลฯ แบบนั้น
อยากดูรูปขนาดใหญ่ ก็คลิกที่รูปเอานะครับ

ตระกูลที่ครอบครองพลังที่จะนำมาซึ่งหายนะ
เนตรที่สร้างตำนานกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของโซ่ที่ไม่มีวันทำลายได้
Ch 398 จุดเริ่มต้นของโคโนฮะ

โทบิ: …เข้าใจรึยังหละ..?
ซาสึเกะ: ………..!
โทบิ: คราวนี้เข้าใจรึยังว่าทำไมอิทาจิต้องฝังเทวีสุริยาไว้ในดวงตาของเธอ
โทบิ: นั่นก็เพราะ เจ้านั่นไม่อยากให้เธอกับชั้นพบกันยังไงหละ
โทบิ: ไม่ช้าเธอจะเข้าใจทุกสิงที่ชั้นพูดไป
ซาสึเกะ: ….

โทบิ: ….
โทบิ: ในบรรดาคนที่รู้ความจริงเรื่องอิทาจิ ก็มีแค่ ดันโซ รุ่นที่สาม
โทบิ: แล้วก็ที่ปรึกษาสองคนนั่น โฮมุระ กับ โคฮารุ
โทบิ: และตั้งแต่รุ่นสามตายไป ที่เหลือยู่ก็แค่เจ้าแก่สามคนนั่น
โทบิ: แถมเจ้าสามคนนั้นก็ไม่มีวันพูดความจริงที่เป็นเรื่องชั่วๆอย่างนั้นออกมาหรอก
โทบิ: ความจริงของเจ้าอิทาจิก็จะหายไปในความมืดดตลอดกาล
โทบิ: และนั่นแหละคือสิ่งที่หมอนั่นต้องการ

โทบิ: แต่น่าเสียดายที่ชั้น ก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน
โทบิ: ก็อย่างที่ชั้นบอก…
โทบิ: เจ้านั่นตายไปทั้งๆที่ยังไม่รู้
โทบิ: …แต่หมอนั่นก็รอบคอบนา…
โทบิ: ดูก็รู้ว่ามันไม่ไว้ใจชั้น
โทบิ: ด้วยโอกาสที่ว่าชั้นอาจจะรู้ความจริง
โทบิ: มันก็เลยคิดจะปิดปากชั้นด้วย เทวีสุริยา นั่นไง

ซาสึเกะ: แกพูดอะไรของแก..?
โทบิ: ….!
ซาสึเกะ: ปกป้องชั้น…?
ซาสึเกะ: ปกป้องเรอะ..?
ซาสึเกะ: …ความจริง…?

โทบิ: …จำไว้ให้ดี
โทบิ: จดจำอิทาจิไว้
โทบิ: จงจำพี่ชายที่แสนดีของนายเอาไว้ซะ…

ซาสึเกะ: แต่เค้าพยามจะฆ่าชั้น
ซาสึเกะ: หมอนั่นต้องการดวงตาของชั้น
โทบิ: ใจเย็นๆ
โทบิ: หายใจช้าๆ
ซาสึเกะ: อย่ามาแตะต้องตัวชั้น!!!

โทบิ: ตื่นแล้วเรอะ…?
โทบิ: โทดทีที่ต้องมัดนายไว้งี้
โทบิ: เพราะดูเหมือนนายจะไม่ยอมฟังที่ชั้นพูดดีๆหนะ
ซาสึเกะ: หมอนั่น
ซาสึเกะ: …อิทาจิ คือ ศัตรู…

ซาสึเกะ: เค้าเป็นคนฆ่าทั้งพ่อและแม่..
ซาสึเกะ: แล้วยังฆ่าล้างตระกูล….
ซาสึเกะ: แถมยังเป็นนินจาถอนตัว สมาชิกของ แสงอุษาอีก
ซาสึเกะ: เกลียดหมอนั่น
ซาสึเกะ: ความปราถนาของชั้น..
โทบิ: นั่นแหละความจริง
โทบิ: เค้าฆ่าล้างตระกูลในคืนนั้น
โทบิ: แล้วก็จากโคโนฮะไป
ซาสึเกะ: …จากนั้นก็…

โทบิ: แล้วเค้าก็ทำทุกอย่างตามคำสั่งของโคโนฮะ
ซาสึเกะ: ………!
โทบิ: นั่นแหละเป็นประตูไปสู่ความจริงเกี่ยวกับหมอนั่น
ซาสึเกะ: ตาม.คำสั่ง..?

โทบิ: ถูกต้อง..หมอนั่นลบทุกอย่างของตัวเอง
โทบิ: ทั้งหมดก็เพื่อบรรลุภารกิจ
ซาสึเกะ: ……..
โทบิ: ……..
โทบิ: ดูเหมือนจะใจเย็นลงบ้างแล้วหนิ
ซาสึเกะ: แกกำลังพูดอะไรกันแน่…?
โทบิ: ถ้าจะพูดเรื่องอิทาจิ
โทบิ: คงต้องย้อนกลับไปสมัยโคโนฮะเริ่มก่อตั้ง
ซาสึเกะ: ?

โทบิ: อิทาจิกลายมาเป็นเหยื่อสังเวย
โทบิ: เหยื่อสังเวยที่มีต้นกำเนิดในอดีต
โทบิ: มันเป็นปัญหาใหญ่มาตั้งแต่โคโนฮะเริ่มก่อตั้งแล้ว
โทบิ: นั่นแหละที่มีอิทธิพลต่อการมีชีวิตอยู่ของอิทาจิ
ซาสึเกะ: …สังเวย…?
โทบิ: ถูกต้อง
ซาสึเกะ: …..
โทบิ: เรื่องนี้หนะมันยาววว
โทบิ: แต่จะยังไง มันก็คือเรื่องจริง

ซาสึเกะ: หลักฐานหละ..ชั้นจะรู้ได้ไงว่าแกพูดความจริง
ซาสึเกะ: ชั้นไม่เชื่อแกหรอก
โทบิ: ชั้นไม่มีหลักฐานอะไรหรอกนะ
โทบิ: มันขึ้นอยู่กับเธอว่าจะเชื่อเรื่องของชั้นมั๊ย ก็เท่านั้น
โทบิ: ก็ลองคิดดูเอาเองแล้วกัน
ซาสึเกะ: ……………

ซาสึเกะ: ตกลง…
ซาสึเกะ: ว่ามาเลย
โทบิ: อิอิ..! <<< ล้อเล่นค้าบบ
โทบิ: มันเริ่มต้นเมื่อกว่า 80 ปีมาแล้ว
โทบิ: โลกเต็มไปด้วยสงคราม

โทบิ: แต่ละแคว้นต่างต่อสู้แย่งชิง เพื่อให้ได้มาซึ่งพลัง และดินแดน
โทบิ: สมัยนั้นหนะยังไม่มีนินจา จะมีก็แค่ แต่ละตระกูลทำหน้าที่เป็นทหาร
โทบิ: แต่ละแคว้นก็จะจ้างตระกูลพวกนี้มาต่อสู้เพื่อแคว้นของตน
โทบิ: และในบรรดาตระกูลทั้งหมด มีเพียงสองตระกูลที่ขึ้นชื่อว่าแกร่งที่สุด
โทบิ: นั่นก็คือตระกูล อุจิวะ ของพวกเรา
โทบิ: แล้วก็ตระกูลที่เรียกตัวเองว่า ตระกูลเซนจู แห่งป่า

โทบิ: ตระกูลอุจิวะมีจักระเฉพาะแถมยังเนตรวงแหวนอีก
โทบิ: พวกเราถูกขนานนามว่าตระกูลนักรบ ตระกูลที่ชำนาญในสนามรบ
โทบิ: และในบรรดาอุจิวะทั้งหมด ก็มีจักระของชั้นที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
โทบิ: และนี่ก็เป็นหลักฐานที่ชี้ว่าทำไม่ชั้นถึงเอาชีวิตรอดมาได้นานอย่างนี้
โทบิ: เมื่อครั้งก่อนชีวิตชั้นก็ไม่มีอะไรเลย นอกจากการต่อสู้ที่ยาวนาน
โทบิ: มันเป็นช่วงเวลาที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่งทุกอย่าง
โทบิ: และแล้วชั้นก็ฆ่าเพื่อนพ้อง รวมทั้งน้องชาย เพื่อที่จะก้าวสู่ความแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้น

ซาสึเกะ: ………….
ซาสึเกะ: งี่เง่า
โทบิ: แต่ก็ต้องขอบใจหละ เพราะนั่นทำให้ชั้นได้กระจกเงาหมื่นบุปผาที่สมบูรณ์ แล้วก็กลายมาเป็นผู้นำตระกูลอุจิวะเรา
โทบิ: และชั้นได้ใช้พลังนั้นต่อสู้กับตระกูลเซนจูอีกครั้ง
โทบิ: ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ชั้นจะต้องสู้กับ “ฮาชิรามะ” ผู้นำของตระกูลเซนจู
โทบิ: เซนจู ฮาชิรามะ ผู้ที่ภายหลังกลายมาเป็นโคโนฮะรุ่นที่หนึ่ง
โทบิ: เค้าเป็นชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนินจา และเป็นคนเดียวที่ชั้นชื่นชมมากที่สุด
Side text ในยุคของสงคราม สองผู้กล้ากลับมาพบกัน ทุกอย่างเกียวกับเซนจูและอุจิวะ จะเปิดเผย สองตระกูลที่ก่อตั้งโคโนฮะ

อาทิตย์หน้า งดการ์ตูน (manga) นารูโตะ

Text: ...ชายผู้กุมความจริงเกี่ยวกับ อุจิวะ อิทาจิ

Side: ผู้ใช้เนตรวงแหวนคนที่สาม...เขารู้อะไรเกี่ยวกับอิทาจิ และ เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่

SFX: Glare

ติ๋ง..

โทบิ:เป็นไปไม่ได้!

SFX: FWOOOM

Title: ชายผู้กุมความจริง!!

Text: โทบิตกอยู่ภายใต้เปลวเพลิงสีดำ...หรือว่านี่จะเป็น?!

โทบิ: Guah!

SFX: Clunk

SFX: THUD

ซาสึเกะ: Ngh-

โทบิ: GHAAAAAH!

Urgh...

ซาสึเกะ: Haaah
Haaah

ซาสึเกะ: Haaah
Haah

Huu
Haah

SFX: Shwuuu

ซาสึเกะ: Huu
Huu

ซาสึเกะ: Huu
Haah...

ซาสึเกะ: นะ...นั่นมัน...นั่นมันอะไรกัน...?

Haah

Haaah

โทบิ: เทวีสุริยันที่อิทาจิอุตส่าห์ฝากฝังไว้กับนายไง

SFX: Slip

SFX: Snap

SFX: Swip

โทบิ: อิทาจิ หนออิทาจิ ตายแล้วยังจะทำให้ชั้นทึ่งได้อีกนะเนี่ย

โทบิ: ถึงขนาดวางแผนไว้เผื่อสถานการณ์แบบนี้
SFX: Step

ซาสึเกะ: อะไรนะ...
ซาสึเกะ: เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ

โทบิ: เขาหนะได้ถ่ายวิชาของเขามาให้เธอหนะ ด้วยความหวังที่จะฆ่าชั้น หรือไม่เค้าก็อาจจะอยากให้เธออยู่ห่างจากชั้นหน่อย

โทบิ: ชั้นเดาว่าเค้าคงตั้งใจว่าเมื่อสบตากับเนตรวงแหวนของชั้นเมื่อไหร่ก็ให้ใช้เทวีสุริยันออกมาโดยอัตโนมัติเลย

โทบิ(คิด): โชคดีที่ชั้นยังไม่ได้บอกเขาหมดทุกอย่าง ไม่งั้นชั้นคงตายแหงๆ

โทบิ: ลูกเล่นสุดท้ายของอิทาจิสินะ แต่ใช้ไม่ได้ผลกับชั้นหรอกนะ

ซาสึเกะ: ชั้นไม่เข้าใจที่แกพูด

โทบิ: ดูเหมือนว่าอิทาจิจะทำอะไรกับนายไว้ก่อนตายสินะ

SFX: Slump, Poke

โทบิ: ยังไงซะ ช่วงวินาทีสุดท้ายนั้น เค้าได้ถ่ายวิชาเนตรของเค้าทั้งหมดให้นายแล้ว

ซาสึเกะ: ...นี่มันบ้าชัดๆ...
ซาสึเกะ: แกกำลังจะพูดอะไรกันแน่?!

ซาสึเกะ: ทำไมอิทาจิถึงต้อง-
โทบิ: เธอยังไม่รู้อีกเรอะ?

โทบิ: ทั้งหมดก็เพื่อ

โทบิ: ปกป้องนายไง

ซาสึเกะ: ปะ...
ปกป้องชั้นงั้นเรอะ?!

ซาสึเกะ: จะเล่นตลกหรือไง?!

โทบิ: ก็อย่างที่ชั้นพูดไป,
เธอหนะรู้เรื่องพี่ของเธอก็จริงอยู่แต่จริงๆแล้วหนะนายมันไม่ได้รู้อะไรเลย

SFX: Clench

ซาสึเกะ: แกมันบ้า,
และชั้นจะฆ่าแก!

โทบิ: ชั้นเข้าใจว่าการจะพูดกับเธอหนะเป็นเรื่องยาก
ชั้นว่าชั้นเข้าใจ
อยู่ดีๆคนแปลกหน้าก็เข้ามาแล้วก็พูดเรื่องพวกนี้กับนาย

โทบิ: แต่ชั้นกล้ารับรองเลยว่าชั้นพูดไปเป็นเรื่องจริง
นายก็ถามอิทาจิเอง
เรื่องคนที่ช่วยเค้าในคืนนั้น

โทบิ: คนๆนั้นก็คือชั้นนี่แหละ อุจิวะ มาดาระ

โทบิ: ชั้นหนะรู้ทุกอย่างที่ต้องรู้เกี่ยวกับอุจิวะ อิทาจิ แต่อิทาจิสิกลับตายไปโดยที่ไม่รู้อะไรเท่าไหร่เลย

SFX: Squeeze

ซาสึเกะ: พอได้แล้ว!
ชั้นไม่สนอีกแล้ว!
ไปให้พ้นซะ แล้วอย่าเข้ามาใกล้ชั้นอีก!

โทบิ: ไม่นา ชั้นว่าเธออยาก..เธอคงอยากจะถามอะไรชั้นนี่ มันเป็นภารกิจของเธอไม่ใช่หรอ หน้าที่ของเธอไง!

เธอต้องการรู้เรื่องของเค้า...ผู้ชายคนนี้ที่ยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องโลกนินจา..หมู่บ้านโคโนฮะ และที่สำคัญน้องชายของเขา เธอต้องการรู้เรื่องชีวิตของอุจิวะ อิทาจิ

Side: เมื่อซาสึเกะได้รู้ทุกอย่างแล้ว…แต่คำพูดของมาดาระกลับทำให้เค้าสับสนขึ้นมาอีก เขาต้องการจะบอกว่า แท้จริงแล้วอิทาจิต้องการจะปกป้องซาสึเกะงั้นรึ?!

Bottom: ผู้เขียนต้องเก็บข้อมูล เพราะงั้น อาทิตย์ หน้าไม่มีนารูโตะออกนะจ๊ะ.

Side: ความเอาแต่ใจของโทบิที่จะไปดูผลการต่อสู้ของซาสึเกะและอิทาจิเห็นได้ชัดเจนราวกับคำพูดของเขา "ชั้นจะมาเล่นกับพวกเด็กๆอย่างพวกนายใหม่วันหลังนะ"

คาคาชิ: ...เนตรวงแหวน?!

เริ่มตอน เหล่านินจาโคโนะฮะได้สังเกตุเห็นเนตรวงแหวน(ที่โทบิตั้งใจจะโชว์พาว) ก็ยืนอึ้งทำหน้าละเมอตดไปตามๆกัน

คาคาชิ: หมอนี่...มันเป็นใครกันแน่?!

SFX: Zuzuzu

โทบิ: บ๊าย บาย!
SFX: Wave

SFX: zuzuzu
Bubble: Wobble

SFX: Ssshp
Ssshp

คาคาชิเอ๋ยปากถามทั้งๆที่รู้ว่าจะไม่ได้คำตอบ "นายเป็นใครกันแน่" โทบิทำโบกมือบ้ายบายเหล่ากลุ่มโคโนฮะ ที่กำลังอึ้งว่าทำมั้ยโทบิ ถึงได้มีเนตรวงแหวน จากนั้นก็กระโดดข้ามมิติไป

SFX: Shooom

คาคาชิ: เราต้องรีบไปถึงซาสึเกะก่อนพวกเขาแล้ว!
SFX: Dash

SFX: Hop

หลังจากที่โทบิกระโดดข้ามมิติไปพวกพากันแตกตื่นว่าเขาไปไหนแล้ว จากนั้นคาคาชิสั่งเหล่าทีมโคโนฮะทันที่ คาคาชฃิกระโดขึ้นไปบนต้นไม้ที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นเขาก็เห็น....

คาคาชิ: ฮินาตะ! ดูทีสิ เกิดอะไรขึ้นที่ตำแหน่ง4นาฬิกา!

ฮินาตะ: ค-ค่ะ!
SFX: Clap

ฮินาตะ: เนตรสีขาว!
SFX: SHAAAN

SFX: GOGOGOGOGO

คาคาชิได้เห็นกลุ่มเมฆ สีดำ อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี้ เลยสั่งให้ฮินาตะใช้เนตรสีขาวดูทันที ประกฏว่า ฮินาตะได้เห็น ไฟสีดำพร้อมกลับกลุ่มเมฆที่ปรกคุมบริเวณนั้น...

ฮินาตะ: ที่นั้นอีก10กิโลเมตรจากที่นี่มีพื้นที่เต็มไปด้วยจักระมหาศาล...
และยังมี..อืมม..ป่าที่กำลังไฟไหม้..และเปลวไฟนั้นก็มีสีดำ

คาคาชิ: เทวีสุริยา รึ?!
ได้การละ!

ทุกคน ตามชั้นมา!

นารูโตะ: ชั้นจะไม่ยอมล้มเหลวครั้งนี้แน่...

เดินหน้าเต็มกำลัง!

Title: บทแนะนำตัว

SFX: Sssaaaaaaaaaa
Text: ทามกลางสายฝน...

ท้องฟ้าที่มีฝนตกหนัก มีชายคนนึง กำลังนั่งมอง ร่างทั้งสองที่นอนอยู่นั้นก็คือ ซาซึเกะกับอิทาจินั้นเอง

ชายคนนั้นก็คือ 1 ในแสงอุษาโทบินั้นเองเพียงพริบตาเดียวเขาก็มาถึง ตรงนี้... จากนั้นโทบิก็พูด กับเซ็ตซึ

โทบิ: นายมาช้าเหมือนกันนะ

เซ็ทสึ-มนุษย์: แหม ขอโทษละกันที่ไม่สามารถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสงด้วยวิธีแปลกๆนั้น
SFX: Zuzu

โทบิ: นายมั่นใจนะว่าบันทึกทุกอย่างแล้วในขณะที่ดูอยู่?
เซ็ทสึ-หุ่นยนตร์: สบายใจได้ ชั้นได้มาทุกอย่าง
SFX: ZUZU

โทบิ: ชั้นก็คิดน่าว่าจะเป็นแบบนั้น ชั้นจะได้สบายใจและเพลิดเพลินในขณะที่ได้รับชมมันหลังจากนี้

แต่ตอนนี้ พวกเราต้องรีบจัดการศพของอิทาจิแล้วไปจากที่นี้ซะที

SFX: TikaTikaTikaTikaTikaTika

SFX: Sniff

คิบะ: ชั้นได้กลิ่นแล้ว! (คิบะขี่อากามารุมา อากามารุบอกหนักชิปยังเร่งกุอีก - -)
พวกมันได้ตัวซาสึเกะไปแล้ว!

นารูโตะ: เจ้าพวกสกปรก!

คาคาชิ: นี่สินะคือ เทวีสุริยา ที่ว่านั้น... ชั้นไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย...
SFX: GOGOGOGOGO

Sakura: นั้นมันอะไรนะ?

นารูโตะ: มันคือหนึ่งในวิชาของอิทาจิ!

SFX: Tak tak tak
คาคาชิ: ยามาโตะ!
ยามาโตะ: ได้เลย รุ่นพี่!
SFX: Skkrk

ยามาโตะ: คาถาดิน...

SFX: CLAP

ยามาโตะ: วิชา ม้วนไม้แยกปฐพี! (Winding Fissure)

SFX: SLAM

เหล่ากลุ่มโคโนฮะเจอไฟสีดำซึ้งเป็นกำแพงยาวขวางอยู่ คาคาชิเลยบอกยามาโตะ คงรู้นะพี่ต้องการอะไร ยามาโตะก็บอกว่าครับรุ่นพี่ จากนั้นยามาโตะร่ายคาถาทันที

ยามาโตะ: ไปต่อกันก่อนเลย!

คาคาชิ: เอาละ ที่เหลือตามชั้นมา! (ใช้เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา)

SFX: suuu...

SFX: Shing

SFX: sssaaaaaaaa

SFX: Splash

ยามาโตะคุยกับคาคาชิ หลังจากนั้น คาคาชิก็ใช้เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา

คิบะ: ที่นี่มีร่องรอยกลิ่นของพวกเขา..แต่ว่า..

คาคาชิ: พวกเรามาสายไปซะแล้ว

Sai: นารุโตะ...
เหล่ากลุ่มโคโนฮะ มาถึง แต่กลับไม่เจอสิ่งใดนอกจาก สายฝนที่ตกลงมาพร้อม กับ ร่องรอยของการต่อสู้อันแสนดุเดือดและยาวนาน

นารุโตะซึ่งมาช้าไปเพียงหลายก้าว ได้รับรู้ถึงความจริง ที่ว่าตนไม่อาจช่วยเพื่อนไว้ได้(อีกแล้ว)

โทบิ: ชั้นรักษาเทอเบื้องต้นให้แล้ว

SFX: Slip

ภายในถ้ำอันมืดมิด ซาซึเกะตื่นขึ้น พร้อมกับได้ยินเสียงชายคนนึงซึ้งอยู่แถว ๆ บริเวณแห่งนี้

โทบิ: เทอชนะ

ซาซึเกะได้เพียงแต่จ้องมองแหล่งของเสียที่ออกมา ซึ้งมันอยู่หน้าปากถ้ำ ที่มืดมิด ดูเหมือนว่าซาซึเกะจะไม่ได้คิดอะไร ได้แต่นึกถึงภาพพี่ชายของเขา ที่นอนตาย...

โทบิ: แต่นั้นมันก็ฉิวเฉียดนะ แม้ว่า..เทอจะบาดเจ็บสาหัสอยู่
แต่เทอก็ไม่น่าจะลุยเสี่ยงตายด้วยชีวิตของเทอแบบนี้

โทบิ: เราเคยได้พบกันแล้วมาก่อนครั้งหนึ่ง..
SFX: Slip
โทบิ: ในฐานะคู่ต่อสู้

โทบิ: ไม่ต้องห่วงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเดอิดาระ
ชั้นไม่ใช่ศัตรูของนายอีกต่อไปแล้ว

ชั้นพาเทอมาที่นี่เพื่อบอกบางอย่างที่สำคัญกับนาย

ไม่สนใจรึ งั้นเข้าใจละ

บางทีเทออาจจะตั้งใจฟังถ้าชั้นจะบอกแบบนี้...?

โทบิ: ว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ อุจิวะ อิทาจิ

ต่อละนะ...
เทอรู้เรื่องมากมายเกี่ยวกับพี่ของนาย และในเวลาเดียวกัน นายก็ไม่รู้อะไรเลย

เอาละ
ทำไมเราไม่เริ่มจากการแนะนำตัวเองกันก่อนละ...

SFX: Snap

โทบิแพลม ยาว พร้อมกับค่อย ๆ ยกมือของเขา เพื่อที่จะมาถอดหน้ากาก...

โทบิ: เช่นเดียวกับเทอ
ชั้นมีชีวิตอยู่ในแบบอุจิวะ...

SFX: slip

โทบิ: และเป็นคนที่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับ อุจิวะ อิทาจิ

SFX: Glare

Side: โทบิหรืออุจิวะมาดาระ ในที่สุดก็เปิดเผยใบหน้าของเค้า...และได้เอ่ยถึง"ความจริง"เกี่ยวกับอิทาจิ?!

Bottom: แผนของมาดาระคืออะไรกันแน่ ตอนต่อไป: แสงที่ค้างอยู่บนท้องฟ้า

โทบิแง้มหน้ากากออกมามีเนตรวงแหวน ซาซึเกะ ชะงักพร้อมกลับแสดงเนตรวงแหวนเหมือนกันแต่ทำมั้ยมันถึงได้มีข้างเดียวละ โปรติดตามตอนต่อไป....

set realmlist DMZComm.sytes.net

Title: ปริศนาที่เป็นโทบิ
Side: เขาได้เกิดในตระกูลที่มีชื่อเสียงหนึ่งของโคโนะฮะ เขาได้สืบทอดวิชาอันลึกลับที่อยู่อาศัยจริงๆภายในร่างกายของเขา
อะบุราเมะ ชิโนะ ในที่สุดก็ออกโรงแล้ว

ชิโนตั้งท่าพร้อมกับแมลงที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาโดยทีม เพื่อน ๆ เขายืนดูอยู่ทางด้านหลัง

SFX: Bzzzzzzzzzzzzz
Text: สั่งการฝูงแมลงสังหาร ชิโนะเปิดฉากลุย!


SFX: BZZZZZ
ชิโนะ: บินไปซะ

โทบิ: แหวะ เหม็น!

โทบิร้องด้วยความกลัว ว่าแมลงกลุ่มใหญ่ที่กำลังบินมาทางเขา

Bubble SFX: Jump โทบิกระโดดหลบได้
Black SFX: BZZZZ

นารูโตะ: ทำอะไรน่ะ หมอนั้นแค่กระโดดหลบไปเฉยๆ

นารุโตะพูดออกมาประมาณว่าแมลงเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรโทบิได้

คาคาชิ: ตระกูลอะบุราเมะ ไม่ใช่ประเภทการต่อสู้ที่เล็งการโจมตีไปที่จุดเดียว
ลักษณะพิเศษของพวกเขาคือควบคุมบริเวณรัศมีกว้างรอบตัวศัตรูทั้งหมด

คาคาชิพูดอย่างมั่นใจว่าการโจมตีของชิโนนั้นยังไม่หมดเพียงเท่านี้แต่ให้ดูกันให้จบก่อน

คิบะ: นายไม่เคยอยู่ทีมเดียวกับชิโนะมาก่อน นารุโตะ ... ลองดูนี่และปล่อยให้หมอนั้นจัดการละกัน
นอกซะจากว่านายอยากจะโดนแมลงนั้นกัดด้วย

คิบะพูดให้นารุโตะฟังว่า อย่าเอ็ดใจไป การโจมตีของชิโนยังไม่หมดเพียงเท่านี้...

ชิโนะ: กระจายตัวซะ

SFX: BZZZZZZZZZZZZZZ

ทันใดนั้นแมลง โทบิกระโดดหลบไปเมื่อ ครู่กระจายเป็นบริเวณกว้างอยู่ รอบ ๆ ตัวโทบิ

โทบิ: !! (โทบิกำลังตกใจกับกลุ่มแมลงเหล่านั้น)

คาคาชิ: เขาไม่มีทางออกจากที่นั้นได้
การหลบแมลงทั้งหมดนี้ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

นารูโตะ: แจ๋ว! (สีหน้านารุโตะเริ่มมีความมั่นใจว่าการโจมตีของชิโนจะได้ผล)

ชิโนะ: ไม่ว่าเขาจะหลบหนีหรือวิ่งปล่อยให้มันผ่านไป..
ยังไงซะ นี้ก็จะทำให้ชั้นรู้ว่าหมอนั้นใช้วิชาแบบไหนกันละทีนี้

รุมจู่โจมซะ
Text: คาถาลับ - บอลแมลงจู่โจม! <--ตูตั้งมั่วเอง (Insect Globe!) ชิโนทำหน้าอย่างหล่อพร้อมกับสั่งแมลงเหล่านั้น
ให้โจมตีโทบิ

SFX: BZZBZZBZZBZZBZZ แมลงซึ่งรวมกันเป็นรูปกลม ๆ ที่อยู่หลังโทบินั้นเริ่มจูโจมโทบิแล้ว...


นารูโตะ: ย่า~ฮู้
จัดการมันเลยชิโนะ! (สีหน้านารุโตะ ลุ้นและเป็นกำลังใจให้เพื่อนชิโนสุดหล่อเหมือนว่าเขาจะจัดการโทบิได้)

ชิโนะ: ชั้นจะปิดฉากนี่ซะ
ทำไมนะรึ? ไม่เพียงแต่ว่าชั้นเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจนี้แล้ว แต่ชั้นจะชดเชยส่วนที่ไม่ได้อยู่ในภารกิจที่แล้วให้ด้วยยังไงละ

คิบะ: ง่าา..นายยังมีเวลาพล่ามเรื่องนั้นอีกเหรอเนี่ย? (คิบะทำหน้าเซ็ง - - ประมาณว่ารรีบ ๆ จัดการเถอะอย่ามัวแต่พล่าม)
โทบิ: อั๊ก- (โทบิซึ้งตัวเต็มไปด้วยแมลงเหมือนเขากำลังจะโดนแมลงกลืนกินไปหมดทั้งตัว...)
SFX: Bzzbzzbzz

ซากุระ: แมลงเหล่านั้นกลืนกินเขาได้...
ชั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเขาควบคุมแมลงเล็กๆทั้งหมดทุกตัวได้อย่างง่ายได้...

SFX: BZZZZZZZZZ (กลุ่มแมลงนั้นหอหุ่มตัวโทบิอย่างกับ มนุษย์แมลงมันแทบจะไม่เห็นตัวเขาเลย)

คาคาชิ: มันเป็นยังไงบ้าง ฮินาตะ?

(คาคาชิสีหน้าตึงเครียดหันไปถามฮินาตะว่าเจออะไรผิดปรกติมั้ย...)

ฮินาตะ: ด-ได้! หนูสามารถยืนยันจักระของเป้าหมายได้...
เขายังอยู่ในกลุ่มแมลงของชิโนะนั้น

(ฮินาตะจับคลื่นจักระของโทบินั้นมันยังอยู่ในกลุ่มแมลงนั้น)

คาคาชิ: ยามาโตะ!
(คาคาชิเร่งให้ยามาโตะเผด็จศึกนั้นทันที)

ยามาโตะ: กำลังจัดการครับ
SFX: Clap clap

ยามาโตะ: เราพร้อมจะโจมตีตอนไหนก็ได้แล้วครับ (คาถาไม้ซึ้งพร้อมจูโจมโทบิ กำลังขยายตัวงอกพรุ่งตรงไปที่โทบิซึ้งมีแมลงเกาะอยู่
เต็มตัวไปหมด)

คาคาชิ: จะเอายังไงต่อ ชิโนะ? (คาคาชิถามด้วยสีหน้าจริงจังว่าจะให้เผด็จศึกตอนนี้เลยหรือเปล่า)

ชิโนะ: หมอนั้นยังอยู่ในนั้น...
ที่ชั้นรู้ได้เพราะว่าจากการเคลื่อนไหวของแมลงสังหารนั้นแสดงให้เห็นว่าพวกมันกำลังได้ดูดจักระอยู่

(ชิโนยังมั่นใจว่าโทบิกำลังเสร็จแมลงเหล่านั้นเพราะจักระโทบิยังอยู่ในกลุ่มแมลง)

นารูโตะ: เอาละ ! ดูดมันให้หมดตัวไปเลย ชิโนะ!

ชิโนะ: !? (ชิโนตกใจเพราะมีบางสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นภายในกลุ่มแมลง)

SFX: PWUSHAAAAA

SFX: Fsssssshhhhh

ชิโนะ: นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน? (ชิโนตกใจกับสายตาที่มองไปข้างหน้าว่าร่างของโทบิที่โดนแมลงล้อมรอบมันหายไปไหนแล้ว...)

กลุ่มแมลงกระจายออก ร่างของโทบิหายไปไหนกัน...

ภาพตัดไปเหล่ากลุ่มโคโนฮะ ทุกคนแทบจะไม่เชื่อในสายตาว่าทำมั้ยโทบิ 1 ในแสงอุษารอดจากการโจมตีของแมมลงเหล่านั้นได้ยังไงทั้ง ๆ ที่ไม่น่าเป็นไปได้

ชิโนะ: แมลงของชั้นรับรู้ถึงจักระของหมอนั้น แต่อยู่ดีๆพวกมันก็หาหมอนั้น...ไม่เจอ
เรื่องแบบนี้...ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...
(ชิโนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะวิชาของเขาไม่เคยมีคู่ต่อสู้คนไหนหลุดหนีออกมาได้ถ้ามันโดนไปขนาดนั้นแล้ว

ซากุระ: ตะกี้นี้มันวิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตารึเปล่า? (ซากุระพูดออกมาซีหน้าเริ่มตื่นตกใจ (หน้าซีด))

ชิโนะ: ไม่ใช่หรอก...นั้นไม่ใช่การเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา
ที่ชั้นรู้ได้ก็เพราะว่าการเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาก็ไม่ต่างจากการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงมาก(แบบนั้นแมลงก็จะยังคงรู้สึกถึงทิศทางและตำแหน่งที่หมอนั้นไป)
แมลงก็จะไม่ปล่อยให้หมอนั้นคลาดสายตาไปได้แน่นอน
(ชิโนกล่าวออกมาว่าถ้าเป็นคาถาชั่วพริบตาจริงแมลงก็น่าจะรู้และน่าจะตามไปแต่นี้แมลงของไม่สามารถรู้ตำแหน่งของโทบิว่าเขาหายไปไหน...เป็นไปได้ไง)

คาคาชิ: ...นั้นหมายความว่าหมอนั้นใช้วิชานินจากระโดดข้ามมิติเวลางั้นรึ? ในสถานการณ์แบบนั้นรึ?
ไม่นะ...นั้นไม่มีทางเป็นไปได้ (คาคาชิครุนคิดในใจว่าเหตุการแบบนี้มือก็ไม่ได้ร่ายคาถาจะสามารถใช่วิชาระดับนี้ได้อย่างไร)

ฮินาตะ: เขา...เขาแค่..
หายไปเฉยๆเลย...
(ฮินาตะพูดพร้อม ๆ กับเนตรสีขาวที่กำลังจับตาดูคลื่นจักระของโทบิอยู่แต่ประกฏว่าอยู่ดีดีจักระก็หายไป)

คาคาชิ: หมอนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ผนึก ไม่ต้องใช้สัญลักษณ์เชิญ แต่ก็เคลื่อนย้ายออกมาจากพื้นที่ต่างได้งั้นรึ?
ถ้านั้นเป็นจริงละก็ วิชานินจากระโดดข้ามมิติเวลาของหมอนี่ก็คงเหนือยิ่งไปกว่าของท่านรุ่นที่4อีกสิเนี่ย!

(คาคาชินึกในใจว่าหมอนี้มันไม่ธรรมดาแล้วซิ)

ยามาโตะ: ร่างต้นของหมอนั้นหายไป...
มันสามารถสลายการมีตัวต้นของตัวเองได้ด้วยรึเนี่ย?

ซากุระ: เป็นไปไม่ได้..
แต่เหมือนครั้งก่อนหน้า...

ถ้าสมมติว่าหมอนั้นสามารถหายตัวได้ตลอดเวลาตามที่ต้องการ มันก็จะพอดีกับการที่เขาได้ทำแบบเดียวกันกับร่างกายของเขาก่อนหน้านี้ด้วย...
นั้นหมายความว่า เขาจะลบล้า�